Eksportuj (0) Drukuj
Rozwiń wszystko

Omówienie wirtualnych połączeń Fibre Channel funkcji Hyper-V

Zaktualizowano: kwiecień 2015

Dotyczy: Windows Server 2012, Windows Server 2012 R2



Zwirtualizowane obciążenia powinny w sposób łatwy i niezawodny nawiązywać połączenia z istniejącymi macierzami magazynowymi użytkownika. Funkcja Hyper-V udostępnia porty Fibre Channel w ramach systemu operacyjnego gościa, dzięki czemu można nawiązać połączenia Fibre Channel bezpośrednio z poziomu maszyn wirtualnych. Funkcja ta chroni inwestycje użytkownika w technologię Fibre Channel, pozwala na wirtualizację obciążeń wykorzystujących bezpośredni dostęp do pamięci masowej Fibre Channel, umożliwia klastrowanie systemów operacyjnych gościa z użyciem protokołu Fibre Channel i udostępnia nową ważną opcję przechowywania dla serwerów hostowanych w infrastrukturze wirtualizacji użytkownika.

Przy użyciu tej funkcji wirtualnego protokołu Fibre Channel funkcji Hyper-V można nawiązać połączenie z pamięcią masową Fibre Channel z poziomu maszyny wirtualnej. Dzięki temu można wykorzystać istniejące inwestycje w technologie Fibre Channel do obsługi zwirtualizowanych obciążeń. Obsługa protokołu Fibre Channel w systemach gości funkcji Hyper-V obejmuje również obsługę wielu powiązanych funkcji, np. wirtualnych sieci SAN, migracji na żywo i wielościeżkowego wejścia/wyjścia (MPIO).

Wymagania funkcji wirtualnego protokołu Fibre Channel w funkcji Hyper-V:

  • Jedna instalacja systemu Windows Server 2012 lub większa ich liczba z zainstalowaną rolą funkcji Hyper-V. Funkcja Hyper-V wymaga komputera z procesorem obsługującym wirtualizację sprzętu.

  • Komputer z co najmniej jedną kartą magistrali hosta (HBA) Fibre Channel ze zaktualizowanym sterownikiem HBA obsługującym wirtualny protokół Fibre Channel. W przypadku niektórych modeli zaktualizowane sterowniki HBA są dołączone do wewnętrznych sterowników HBA. Porty HBA, które mają zostać użyte na potrzeby wirtualnego protokołu Fibre Channel, powinny zostać skonfigurowane w topologii Fibre Channel obsługującej porty NPIV. Aby ustalić, czy dany sprzęt obsługuje wirtualny protokół Fibre Channel, skontaktuj się z dostawcą sprzętu lub producentem OEM.

  • Sieć SAN obsługująca porty NPIV.

  • Wirtualne maszyny skonfigurowane do używania wirtualnej karty Fibre Channel, które muszą mieć zainstalowany system Windows Server 2008, Windows Server 2008 R2 lub Windows Server 2012 jako system operacyjny gościa.

  • Magazyn, do którego dostęp jest uzyskiwany przez wirtualny protokół Fibre Channel, obsługuje urządzenia udostępniające jednostki logiczne. Jednostki logiczne wirtualnego protokołu Fibre Channel nie mogą być używane jako nośniki rozruchowe.

Wirtualny protokół Fibre Channel funkcji Hyper-V zapewnia systemowi operacyjnemu gościa dostęp bez pośrednictwa do sieci SAN przez wykorzystanie standardowej nazwy międzynarodowej (WWN) powiązanej z maszyną wirtualną. Użytkownicy funkcji Hyper-V mogą teraz używać sieci SAN protokołu Fibre Channel do wirtualizacji obciążeń wymagających bezpośredniego dostępu do numerów jednostki logicznej (LUN) sieci SAN. Sieci SAN Fibre Channel pozwalają również na działanie w ramach nowych scenariuszy, np. uruchamianie funkcji Klaster trybu failover w systemie operacyjnym gościa maszyny wirtualnej podłączonej do udostępnionego magazynu Fibre Channel.

Macierze magazynowe ze średniej i z wyższej półki zapewniają zaawansowane funkcje magazynu, które ułatwiają przenoszenie pewnych zadań zarządzania z hostów do sieci SAN. Wirtualny protokół Fibre Channel przedstawia alternatywną sprzętową ścieżkę we/wy do wirtualnego stosu dysku twardego oprogramowania systemu Windows. Dzięki temu można wykorzystywać zaawansowane funkcje oferowane przez sieć SAN bezpośrednio z maszyn wirtualnych funkcji Hyper-V. Można np. użyć funkcji Hyper-V w celu odciążenia funkcjonalności magazynowania (np. wykonywania migawki numeru LUN) na sprzęcie sieci SAN przez użycie dostawcy sprzętowego usługi kopiowania woluminów w tle (VSS) z poziomu maszyny wirtualnej funkcji Hyper-V.

Wirtualny protokół Fibre Channel dla gości funkcji Hyper-V wykorzystuje istniejący standard wirtualizacji identyfikatora N_Port (NPIV) T11 do mapowania wielu wirtualnych identyfikatorów N_Port na pojedynczy fizyczny port N_port protokołu Fibre Channel. Nowy port NPIV jest tworzony na hoście przy każdym uruchomieniu maszyny wirtualnej, która została skonfigurowana przy użyciu wirtualnego adaptera HBA. Gdy maszyna wirtualna przestanie działać na hoście, port NPIV zostanie usunięty. Z powodu używania portów NPIV porty HBA używane na potrzeby wirtualnego protokołu Fibre Channel powinny zostać skonfigurowane w topologii Fibre Channel, która obsługuje porty NPIV, a sieć SAN również powinna obsługiwać porty NPIV.

Funkcja Hyper-V umożliwia definiowanie wirtualnych sieci SAN na hoście w przypadku scenariuszy, w których pojedynczy host funkcji Hyper-V jest podłączony do różnych sieci SAN przez wiele portów protokołu Fibre Channel. Wirtualna sieć SAN definiuje nazwaną grupę fizycznych portów protokołu Fibre Channel, które są podłączone do tej samej fizycznej sieci SAN. Na przykład przypuśćmy, że host funkcji Hyper-V jest podłączony do dwóch sieci SAN — sieci SAN: produkcyjnej i testowej. Host jest podłączony do poszczególnych sieci SAN przez dwa fizyczne porty protokołu Fibre Channel. W tym przykładzie można skonfigurować dwie wirtualne sieci SAN — jedną o nazwie „Produkcyjna sieć SAN”, która ma dwa fizyczne porty protokołu Fibre Channel podłączone do produkcyjnej sieci SAN, i jedną o nazwie „Testowa sieć SAN”, która ma dwa fizyczne porty protokołu Fibre Channel podłączone do testowej sieci SAN. Tej samej metody można użyć do nadawania nazwy dwóm osobnym ścieżkom do pojedynczego magazynu docelowego.

Na maszynie wirtualnej można skonfigurować maksymalnie cztery wirtualne karty Fibre Channel i skojarzyć każdą z nich z wirtualną siecią SAN. Każda wirtualna karta Fibre Channel nawiązuje połączenie z jednym adresem WWN lub dwoma adresami WWN w celu obsługi migracji na żywo. Poszczególne adresy WWN można skonfigurować automatycznie lub ręcznie.

Wirtualne biblioteki taśm skonfigurowane za pomocą wirtualnej karty Fibre Channel są obsługiwane tylko w przypadku używania programu System Center Data Protection Manager 2012 R2 U3 lub jego nowszej wersji z certyfikowanym sprzętem. W celu ustalenia, czy biblioteka taśm jest obsługiwana przez wirtualną kartę Fibre Channel, skontaktuj się z dostawcą sprzętowym biblioteki taśm lub uruchom narzędzie Test zgodności biblioteki taśm programu DPM. Dodatkowe informacje na temat narzędzia Test zgodności biblioteki taśm programu DPM można znaleźć w artykule Sprawdzanie zgodności biblioteki taśm.

Aby obsługiwać migrację na żywo maszyn wirtualnych między hostami funkcji Hyper-V i równocześnie utrzymywać łączność za pośrednictwem protokołu Fibre Channel, dla każdej wirtualnej karty Fibre Channel zostają skonfigurowane dwa adresy WWN, jak pokazano na Rysunku 1: Zestaw A i Zestaw B. Podczas migracji na żywo funkcja Hyper-V automatycznie przełącza między adresami WWN Zestawu A i Zestawu B. Gwarantuje to, że wszystkie numery LUN są dostępne na hoście docelowym przed migracją i że w trakcie migracji nie dochodzi do przestojów.

Zmiana adresów WWN podczas migracji na żywo

Rysunek 1: Przełączanie adresów WWN podczas migracji na żywo

Funkcja Hyper-V w systemie Windows Server 2012 może używać funkcji wielościeżkowego we/wy (MPIO), aby zagwarantować stałe połączenie z magazynem Fibre Channel z poziomu maszyny wirtualnej. Funkcji MPIO można używać z protokołem Fibre Channel w następujący sposób:

  • Użyj funkcji MPIO na potrzeby dostępu hosta. Zainstaluj wiele portów protokołu Fibre Channel na hoście i użyj funkcji MPIO, aby zapewnić wysokodostępne połączenie z numerami LUN dostępnymi dla hosta.

  • Zwirtualizuj obciążenia, które wykorzystują funkcję MPIO. Skonfiguruj wiele wirtualnych kart Fibre Channel na maszynie wirtualnej i użyj osobnej kopii funkcji MPIO w ramach systemu operacyjnego gościa maszyny wirtualnej, aby nawiązać połączenie z numerami LUN, do których ma dostęp maszyna wirtualna. Ta konfiguracja może współistnieć z konfiguracją MPIO hosta.

  • Użyj innych modułów specyficznych dla urządzeń (DSM) dla hosta lub poszczególnych maszyn wirtualnych. To rozwiązanie umożliwia migrację na żywo konfiguracji maszyny wirtualnej, w tym konfiguracji modułu DSM i połączenia między hostami, oraz zapewnia zgodność z istniejącymi konfiguracjami serwera i modułów DSM.

Czy oceniasz te materiały jako pomocne?
(Pozostało znaków: 1500)
Dziękujemy za opinię.

Zawartość społeczności

Pokaż:
© 2015 Microsoft